Volgens het woordenboek is een taboe iets dat wordt beschouwd als ongepast om te gebruiken, te doen of over te spreken.
Waar zijn we nu eigenlijk bang voor? Reputatie schade, Sociale uitsluiting of een andere vorm van onaangename gevolg hiervan.
Als je dan eindelijk al je moed hebt verzameld om jouw probleem bespreekbaar te maken…krijg je reacties als, had dat dan verteld dan hadden we je eerder kunnen helpen.
Zo simpel is dat niet. We leven in een maatschappij waar je, als iemand aan je vraagt hoe gaat het met je? We Standaardantwoorden met GOED!
Wanneer er iemand dan ook geen goed zegt, maar verteld dat het niet goed gaat met hem of haar, zijn we van ons stuk gebracht, weten we niet goed wat te zeggen en kunnen we hier niet mee om te gaan.
Het bespreekbaar maken van eenzaamheid, psychisch lijden, burn-out/ bore-out, depressieve gedachtes, angst, scheiden, pesten, zelfbeeld, verslaving, de dood of je geaardheid zijn enkele voorbeelden waar een taboe op heerst. Wij Nederlanders vinden deze onderwerpen lastig om te bespreken. Deze taboes gaan dan ook van generatie op generatie.
Ook om de stap te nemen om hier voor je zelf mee aan de slag te gaan, is een hele lastige om te nemen.
Wat wordt er over mij gedacht?
Wat wordt er over mij opgeschreven?
Allemaal blokkades die we zelf opwerpen voor ons zelf.
Wanneer we wel de moed hebben verzameld om er mee naar buiten te treden, kunnen we rekenen op een hoop onbegrip. Onbegrip op het bespreekbaar maken, maar ook over dat het beeld van anderen over jou toch anders is. Hierdoor is de aandacht niet gericht op jou, maar op het ongeloof van hun zelf.
Een stel wat uit elkaar gaat… nou jullie leken altijd zo gelukkig samen, dit hebben we echt niet zien aankomen… onbegrip waar je op dat moment niets mee kan. Wel groeit je schuldgevoel of je slachtofferrol hiermee. Wanneer je verteld dat je een Burn-out hebt… of dat je depressieve gedachtes hebt, krijg je reacties als, dat had ik niet verwacht van jou, of je maakt altijd grapjes, deze helpen niet bij het bespreekbaar maken. Allemaal niet helpende gedachtes nemen de overhand, wanneer je in lastige situaties niemand om je heen hebt staan, die jou daarin helpt en jouw tips en trucs meegeeft om niet je zelf te verliezen. Bij deze reacties kunnen deze niet helpende gedachtes zich ontwikkelen en groeien tot een probleem.
Wij van Eva Coaching en Counselling willen deze taboe`s doorbreken, we willen juist dergelijke gespreksonderwerpen opengooien.
We posten deze op social mediakanalen, zodat er een maatschappelijke discussie gaat ontstaan.
We houden workshops, zodat we jullie kunnen helpen op verschillende gebieden.
We nodigen eenieder uit om langs te komen wanneer zij zich eenzaam voelen. Wij zorgen voor de koffie, thee en wat lekkers.

Wij gaan maar al te graag met eenieder in gesprek, we luisteren naar jou en maken graag contact met je, om er samen achter te komen hoe we jou het beste zouden kunnen helpen.

Soms is een luisterend oor en een kopje koffie/thee al voldoende.
Omdat wij niet via een doorverwijzing hoeven te werken, hoeven wij ook geen verslaglegging te overleggen aan een 3e partij, we noteren alleen per sessie wat we hebben besproken/ gedaan voor ons zelf en jou.
Nadat jij bij ons klaar bent en we afscheid hebben genomen vernietigen wij onze aantekeningen.
Coaches en Counsellors diagnosticeren niet, je krijgt van ons geen label opgeplakt.
Doordat wij binnen Eva Coaching en Counselling veel praktijkervaring hebben, zullen wij je ook altijd eerlijk melden wanneer wij denken dat je meer nodig hebt dan coaching en of counselling. Wij hebben inmiddels een netwerk om ons heen, waardoor wij jou dan kunnen adviseren en in contact kunnen brengen met andere hulpverleners, waar jij baadt bij zou kunnen hebben.
Mocht jij je nou herkennen in dit verhaal in meer of mindere maten? Wil jij hier mee aan de slag?
Of herken je iemand die hier hulp in kan gebruiken?
Onthoud dan!
Je hoeft het niet alleen te doen!
Je bent niet alleen!